Необјавен интерен јазичен модел за вештачка интелигенција развиен од Anthropic постигна значителен напредок во решавањето на „Римановата хипотеза“, еден од најпознатите нерешени математички проблеми кој се однесува на дистрибуцијата на простите броеви.
Римановата хипотеза е поставена уште во 1859 година и за нејзиното решавање постои награда од 1 милион долари.
Иако моделот не ја реши целосно хипотезата, тој успешно го подигна долниот праг на решенија за кои оваа претпоставка се смета за точна. Резултатот претставува важен чекор во користењето на автоматизирани системи за научни откритија и го илустрира континуираниот раст на способностите на вештачката интелигенција во справувањето со сложени академски предизвици.
Процесот започнал кога инженер од Anthropic, кој немал специјализирана математичка обука, му дал инструкции на моделот да се обиде да изработи формален доказ. Системот бил оставен да работи автономно во период од 36 часа, при што потрошил приближно 31 милион компјутерски токени.
За да ја заврши задачата, вештачката интелигенција координирала мрежа од 60 подагенти кои евалуирале 650 различни теоретски пристапи. Во рамките на оваа структура, два главни агенти ги генерирале клучните математички согледувања, додека останатите функционирале како единици за истражување, верификација и композиција.
Конечниот резултат од работата на моделот бил прегледан и потврден од двајца математичари вработени во Anthropic, а самиот доказ бил формализиран преку Lean, софтверски асистент со отворен код наменет за гарантирање на математичката точност.
Овој напредок предизвика дебата во академската заедница околу улогата на машинското учење во напредната математика. Дел од истражувачите изразуваат загриженост дека автономното генерирање докази може да ги наруши традиционалните вредности поврзани со авторството, додека други експерти посочуваат дека математичката вистина останува валидна независно од тоа дали потекнува од човечка интуиција или од компјутерска пресметка.
