Microsoft официјално го претстави Majorana 2, својата втора генерација на тополошки квантни чипови. Оваа објава доаѓа откако претходниот чип, Majorana 1, се соочи со критики бидејќи не успеваше да ги создаде потребните кјубитови, што доведе до сомнежи во стручната јавност околу брзината на развојот на квантната технологија.
Со новиот модел, компанијата тврди дека ги има надминато претходните бариери преку користење на нов систем на материјали, развиен со помош на платформата за „агентска“ вештачка интелигенција Microsoft Discovery.
За разлика од првата генерација која користеше алуминиум, новиот суперспроводник во Majorana 2 е базиран на олово. Овој материјал помага во заштитата на чувствителните кјубитови од пречки кои предизвикуваат нестабилност.
Според компанијата, оваа промена овозможува илјадакратно подобрување на стабилноста во споредба со претходната генерација. Просечниот животен век на кјубитовите сега изнесува 20 секунди, додека во одредени случаи се задржуваат и до една минута, што претставува значаен напредок во однос на вообичаените микросекунди кај другите решенија на пазарот.
Развојот на новиот чип е директен резултат на користењето на „агентската“ вештачка интелигенција преку Microsoft Discovery. Оваа технологија им овозможила на инженерите да анализираат огромни количини на податоци собирани со децении, да го автоматизираат процесот на мерење и да детектираат недостатоци во производството.
Системот функционира преку автономни софтверски агенти кои паралелно прилагодуваат стотици параметри, со што времето потребно за тестирање е драстично намалено. Платформата Microsoft Discovery сега е јавно достапна за компаниите, а најавена е и бесплатна локална апликација за индивидуални корисници кои поседуваат сметка на GitHub Copilot.
За крајните корисници и индустријата, овие технички подобрувања значат забрзување на роковите за практична примена на квантното пресметување. Наместо претходните долгорочни проценки, инженерите на Microsoft сега очекуваат дека ќе можат да испорачаат скалабилен квантен компјутер до 2029 година, со што првичната временска рамка е преполовена.
Ваквите системи во иднина би се користеле за решавање на комплексни проблеми во здравството, производството на енергија и одржливоста, кои се премногу сложени за денешните класични компјутери.
