Долго време во науката доминираше претпоставката дека мозокот при раѓањето претставува „празна табла“ (tabula rasa) и дека процесот на учење и помнење постепено создава нови невронски врски. Сепак, најновите истражувања фокусирани на хипокампусот, центарот за меморија и просторна ориентација во мозокот, укажуваат на поинаков механизам.
Научниците открија дека мозокот всушност започнува со прекумерен број на врски, концепт кој може да се опише како „полна табла“.
Студијата, која анализира специфична мемориска мрежа позната како CA3 кај глувци, покажува дека во раните фази на развојот невроните се екстремно густо и речиси по случаен избор поврзани. Наместо да гради нови патишта како што организмот учи и созрева, мозокот го прави спротивното. Со текот на времето, оваа првична густа мрежа станува поретка, но многу поструктурирана и попрецизна.
Овој процес на селективно отстранување на синапсите овозможува побрза и поефикасна обработка на информациите.
Од биолошка гледна точка, ваквиот систем има логично објаснување. За мозокот е многу побрзо да ги елиминира непотребните или погрешните врски отколку да создава нови од самите почетоци. Оваа иницијална преповрзаност осигурува дека организмот, без разлика во каква средина ќе се најде по раѓањето, веќе ја има потребната хардверска основа за веднаш да започне со интегрирање на визуелните, звучните и мирисните дразби.
Овие наоди нудат појасна слика за тоа како се развива меморијата на клеточно ниво и како раното поврзување на невроните влијае врз подоцнежните когнитивни функции.
Иако податоците се базирани на животински модели, тие обезбедуваат важна рамка за понатамошно разбирање на развојот на мозокот и фундаменталните принципи според кои селекцијата, а не само акумулацијата, ги формира нашите спомени.
