Тим истражувачи од Универзитетот Тексас А&М неодамна демонстрираа нов пристап за оптичка пропулзија кој овозможува придвижување и управување со објекти преку употреба на ласери. Во истражувањето објавено во научното списание Newton, научниците појаснуваат дека нивната технологија може да се користи за маневрирање без физички контакт или потреба од конвенционално гориво.
Овој концепт, доколку се примени на поголеми размери, би можел да ги забрза вселенските летала до брзини што би го намалиле времето на патување до соседниот ѕвезден систем Алфа Кентаур на само дваесетина години, што е значителна промена во споредба со илјадниците години потребни со сегашната технологија.
Основата на овој систем се состои од микроскопски уреди кои содржат специјално дизајнирани метаповршини. Овие ултратенки материјали имаат специфични обрасци кои го контролираат однесувањето на светлината и начинот на кој таа го пренесува моментумот на објектот.
Според објаснувањето на истражувачкиот тим предводен од доктор Шоуфенг Лан, процесот е сличен на одбивање на пинг-понг топчиња од површина, односно кога светлината се одбива од површина, таа може да пренесе моментум на истата. Ова овозможува целосно тридимензионално маневрирање, што претставува прва успешна демонстрација на вакво движење користејќи исклучиво оптичка манипулација.
За разлика од претходните методи кои се обидуваа да ја контролираат самата светлина, овој систем ја интегрира контролата директно во материјалот од кој е направен објектот. Тоа значи дека силата на потисок не зависи од големината на уредот, туку пред сè од моќноста на изворот на светлина.
Поради оваа карактеристика, истражувачите веруваат дека концептот лесно може да се употреби во поголеми размери од микророботи до големи интерстеларни соларни едра.
Слични истражувања неодамна беа споделени и од Европската вселенска агенција, која испитува како ласерите и лесните материјали како графенскиот аерогел можат да се користат за насочување на сателити, што укажува на растечкиот интерес за алтернативните методи на вселенска пропулзија во научната заедница.
